Nasze grudnie. Stan wojenny blogerów

• Az nie do wiary

  że nie mam tu leszka.sopota. Na pewno gdzieś kiedyś napisał...
  

  KRZYSZTOF LESKI 308650967 | 26.12.2008 04:52
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• Panie Krzysztofie,

  bardzo dobry pomysł.
  SOWINIEC 116874142 | 26.12.2008 10:02
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• to ja dopiszę

  pracowałem,ciężko,na zmiany,w energetyce,zakład otoczony przez różne wojskowe pojazdy,czołgi ,transportery,gaziki,strajk na oddziałach produkcyjnych,my pracujemy,produkujemy prąd i ogrzewamy 50 tys.miasto.I tylko dyskusja,rozbiją bramy czy nie?Przychodzi solidarnościowiec i namawia nas na spowodowanie awarii i zaprzestania grzania miasta/w nocy mrozy do 20 st/,gdybyśmy to zrobili,straty miliardowe,takie było myślenie i takie myślenie co niektórym zostało.Rozpieprzać co się tylko da.
  PPOR DUB 18976 | 26.12.2008 10:31
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• ppor. Dub,

  bo tak nas ukształtowała historia. To nie usprawiedliwienie (choć po części, może i tak), ale stwierdzenie faktu.
  SOWINIEC 116874142 | 26.12.2008 11:31
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• @ Krzysztof Leski

  "...w stanie wojennym - naszych spojrzeń na wojnę polsko-jaruzelską." To była wojna wałęsowsko - jaruzaelska. Większość Polski/Polaków miała to gdzieś i jedynym marzeniem było "napełnienie brzuchów".
  KULFON 016 | 26.12.2008 13:11
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• @autor

  Dziękuję bardzo za zlinkowanie, pozdrawiam
  MARCIN B. BRIXEN 8654266 | 26.12.2008 13:28
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• Opór społeczny

  (...) Doskonale pamiętam atmosferę tamtych dni, opór społeczny na Wybrzeżu był powszechny, obejmował nawet uczniów szkół podstawowych i średnich. Jako trzynastolatek wydałem wraz z przyjaciółmi pierwszą w życiu odezwę, powielaną przez kalkę na maszynie do pisania, zatytułowaną do „Ludzi dobrej woli” i rozwieszaną następnie, jeszcze w grudniu 1981 na ulicach Gdyni. Założyliśmy w szkole podziemną „Organizację Starej Polski”, jako dzieci gotowi byliśmy walczyć, chociażby poprzez przypinanie oporników do naszych fartuszków lub przepisując ręcznie ulotki lub różnego rodzaju piosenki, jakie do nas docierały, a jakie podtrzymywały wtedy na duchu. Na początku powszechną była wiara w: „byle do wiosny”, potem okazało się jednak, że potrwa to dłużej. W liceum zacząłem działalność w szeregach Federacji Młodzieży Walczącej, była to organizacja działająca głównie na terenie trójmiejskich szkół średnich. Wydawaliśmy coraz bardziej profesjonalne pisma szkolne i o szerszym zasięgu, organizowaliśmy ciche przerwy, koła samokształceniowe, w grudniu przychodziliśmy do szkoły ubrani na czarno. Coraz częściej i coraz bardziej profesjonalnie młodzież z FMW, NZS, WiP czy RSA dokonywała akcji ulotkowych, malowała hasła na murach, organizowała happeningi na ulicach miasta. Z czasem, to właśnie młodzież wzięła na siebie organizację demonstracji i stała się siłą napędową opozycji. To młode pokolenie, a nie „starzy, coraz bardziej wypaleni działacze”, zorganizowali strajki 1988. w stoczni, Uniwersytecie Gdańskim i protesty poparcia w szkołach. Było to wspólne dzieło niezależnej młodzieży regionu gdańskiego jako całości, a nie jakieś indywidualnej, jednej organizacji. 20 lat temu młodzi stoczniowcy, studenci i uczniowie, podjęli walkę z reżimem komunistycznym, jako spadkobiercy Kolumbów – nazywając siebie generacją 1988. Ich działania wymykały się wówczas nie tylko spod kontroli komunistycznych władz, ale i podziemnej „Solidarności”. I tego się pewnie jedni i drudzy wystraszyli. Przyspieszając proces przemian demokratycznych w Polsce, ale i łagodząc zarazem proces transformacji wobec nomenklatury i agentury sowieckiej. Całość w tekście pt. Refleksja o zbrodni stanu wojennego, patrz: http://mariuszroman.salon24.pl/106879,index.html
  MARIUSZ A. ROMAN 300317 | 26.12.2008 23:53
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• WKLEJAM DLA PORZĄDKU...

  Dame Anito...
  ... Niniejszym zaświadczam, że autobusy i tramwaje po Warszawie tej upiornej niedzieli jeździły - tyle że znacznie rzadziej niż zazwyczaj w dni świąteczne.

  Zapewne pani Elzbieta, zatrwożona o Krzyśka, pędziła przez miasto jak wicher, nie zważając na to, czy coś jeździ czy nie.

  Ja się strasznie wymarzłam na przystankach, albowiem cały dzień zajęło mi sprawdzanie listy obecności w domach moich przyjaciół i kolegów. Nie wszystkich, niestety, zastałam. I za każdym razem to był dramat.

  Do dziś widzę oczyma duszy w ten bezsensownie słoneczny poranek siebie w gromadce ludzi na przystanku przy Świętokrzyskiej, kiedy jeszcze
  apetyt WRONY i jego efekty nie były mi znane.

  Słońce świeciło, mróz tężał, a myśmy patrzyli, jak Świętokrzyską pełznie długa kolumna skotów. Włazy miały otwarte, a w każdym stał żołnierz o sinopurpurowej twarzy i łzawiących oczach.

  Oni patrzyli przed siebie, my patrzyliśmy na nich.
  I wszyscy płakali.
  Oni z zimna. My z dławiącego gniewu i bezsilnej wściekłości.

  Ten gniew i ta wściekłość wraca mi czasem do dziś. Albo zatrzasnęłam to w sobie głęboko, ale niedokładnie?

  Tego nie wiem.

  XIĘŻNA 02325 | 12.01.2009 04:17
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• Mariuszu A. Romanie

  Było to wspólne dzieło niezależnej młodzieży regionu gdańskiego jako całości, a nie jakieś indywidualnej, jednej organizacji.

  Czterech pancernych czy pies byli z regiopnu gdańskiego? Pytam, gdyż sam jestem z tego regionu.

  Czytam ten fragment i oczom nie wierzę. Poświęcę temu przypadkowi specjalną notkę. Proszę wziąć mnie na celownik!

  WALDEMAR.M 80512579 | 12.01.2009 07:16
  link nadużycie odpowiedz
  
  

• KL

  Innymi oczami

  waldemara.m...

  Czy te oczy moą kłamać? Chyba nie!

  Poważam konsekwentnych. Ukłony!

  WALDEMAR.M 80512579 | 12.01.2009 07:18
  link nadużycie odpowiedz
  
  

następna notka 1599 1600 1601 1602 1603 1604 1605 poprzednia notka